Castratie van reuen (en ook teven) is een operatie die geregeld op verzoek van eigenaren door de dierenarts wordt uitgevoerd. Meestal vanwege het gedrag van de hond of omdat de eigenaar denkt dat “het zo hoort”.

Reuen-eigenaren krijgen nog al eens van alle kanten het goedbedoelde advies tot castratie. Een reu die actief en druk is? Een reu die uitvalt naar andere honden? Een reu die achter de kinderen aanrent? Ruzie tussen meerdere honden binnen het gezin? Volgens goedbedoelde, maar ongefundeerde, adviezen allemaal redenen om een reu te castreren. En dan het liefst nog zo vroeg mogelijk om eventueel toekomstige gedragsproblemen te voorkomen.

Er is alleen één hele grote “maar”. Castratie is voor veel van deze problemen niet de oplossing. Sterker nog; vaak is er geen enkel verband en soms kan een castratie een probleem zelfs groter maken. Een onzekere reu kan na een castratie nog onzekerder worden en dat proberen te verbloemen met agressie op voorhand; de eerste klap is een daalder waard.
Er zijn inderdaad enkele problemen waarbij castratie een onderdeel kan zijn van de oplossing. Bijvoorbeeld bij markeergedrag in huis of weglopen (omdat er loopse teven zijn), waar de hormonen één van de veroorzakende prikkels kunnen zijn. Maar alleen castreren biedt zeker geen garantie, het zal dan gecombineerd moeten worden met andere maatregelen en trainingen.

Behalve dat castratie zeker niet altijd een oplossing is voor probleemgedrag, heeft het ook nog eens een aantal risico’s. Risico’s die bij een eigenaar niet altijd bekend zijn. Laura Sanborn heeft in het artikel The Long-term health effects of spay/neuter in dogs (2007) de voor- en nadelen van castraties op een rij gezet. De medische nadelen van castratie van een reu zijn volgens haar:
1)       Als een reu wordt gecastreerd voordat hij volwassen is, neemt het risico op botkanker bijna vier keer zo veel toe.
2)      Verhoging van het risico op een hemangiosarcoom (tumor) in het hart met een factor van 1,6
3)      Verdrievoudigd risico op een te trage schildklier
4)      Vergroot het risico op dementie bij de oudere reu
5)      Verdrievoudigd het risico op overgewicht
6)      Verviervoudiging van het risico op prostaatkanker. Hierbij moet opgemerkt worden dat in tegenstelling tot mensen, reuen niet snel prostaatkanker krijgen. Uit onderzoek is gebleken dat slechts 0,6% van de overleden reuen prostaatkanker had.
7)      Vergroot het risico op kanker aan de urinewegen. Ook hiervoor geldt net als bij prostaatkanker, dan deze meestal kwaadaardige tumorsoort relatief weinig voorkomt. Minder dan één procent van de honden met kanker, heeft deze tumorsoort.
8)      Vergroot het risico op orthopedische problemen
9)      Vergroot het risico op bijwerkingen van vaccinaties

Er zijn natuurlijk ook voordelen (al is dat lijstje iets minder lang):
1)      Neemt het risico op testikelkanker weg, aangezien bij een castratie de teelballen weggehaald worden. Hierbij moet opgemerkt worden dat de kans dat een intacte reu sterft aan testikelkanker kleiner is dan één procent. De tumor komt niet zo heel erg vaak voor, is zeer goed te behandelen en heeft weinig kans op uitzaaiïngen. Een uitzondering zijn de reuen bij wie die één of twee testikels niet zijn ingedaald en nog in de buikholte zitten. Daar is de kans op tumoren aanzienlijk groter. Bovendien worden die vaak laat ontdekt doordat ze in de buikholte zitten waar ze onzichtbaar en moeilijk te voelen zijn.
2)      Verkleint het risico op problemen met de prostaat, die geen verband houden met kanker
3)      Verkleint het risico op fistels rondom de anus
4)      Er zijn aanwijzingen dat castratie het risico op diabetes verkleint, maar de resultaten van onderzoeken spreken elkaar hierin tegen.

Als je overweegt je reu te castreren vanwege zijn gedrag, overleg dan niet alleen met de dierenarts maar ook met een gedragstherapeut! Je kunt dan beter inschatten of castratie inderdaad een oplossing is of dat er misschien ook iets anders moet gebeuren om het gedrag te verbeteren. Wil je advies, mail dan naar Dit e-mail adres is beschermd door spambots, u heeft Javascript nodig om dit onderdeel te kunnen bekijken

Dit artikel is geschreven door Monique Bladder, holistisch gedragstherapeut.